powemacatlog.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen

 

Marcel Pinas in Utrecht, Overvecht

 

Jong Suriname op avontuur was het boek dat wij als kind verslonden.

En nu Marcel Pinas als Young Global Leader Overvecht verovert, komt deze titel weer bij mij boven. Reeds een week volg ik de kunstenaar in mijn rolstoel door de stad, die ik sinds 1967 de mijne mag noemen.

Toegegeven, Utrecht haalt het niet bij Groningen, dat sinds mijn zesde mijn hart heeft en zeker niet bij Paramaribo, waar ik ben geboren en nu als bejaarde steeds vaker naar toe reis. Maar hier werd mijn echtgenoot geboren, hier groeiden mijn kinderen op en hier zag mijn kleindochter voor het eerst de zon en de sterren.

 

Dus volg ik de Marronkunstenaar uit Marowijne, die uitgenodigd door Kosmopolis,  zijn sympathieke inleidingen houdt in de wijk waar ik zeven jaar heb gewoond, overal waar ik kan komen. Zelfs in de diepte van het station Overvecht, dat vanaf de straat voor mij slechts bereikbaar is via vele meters hellend plaveisel en ijzeren poortjes, langs volle fietsenrekken en slordig in de heg neergesmeten vehikels. Maar welke groupie zou hierover klagen. Ik vind een zonnige en later een schaduwrijke plek naast twee aardige landgenoten, die mij een koele dronk en een kokoskoekje aanbieden. Ik heb het volle gezicht op mijn idool, die vertelt wat hij in het oosten van Suriname voor de jeugd doet op cultureel gebied en waarom het zo belangrijk is, dat zij hun cultuur in stand houden.  Hij onderwijst de Overvechtse jeugd in de intriges van de slavernij en zijn eigen cultuur. Artist in residence in een Utrechtse wijk., waar veel te weinig cultuur is. Mijn sympathie had hij al lang, toen ik hem en zijn kunstobjecten voor het eerst zag op de tentoonstellingen in Paramaribo. De kokolampu van mijn ouma, die ik in drievoud in mijn vensterbank heb, zag ik tot mijn verrassing vele malen uitvergroot bij Fort Zeelandia staan.

 

Zitten onder 10.000 lepels, opgehangen aan ragfijne nylon draadjes geeft een  unieke dimensie aan het bestaan en stemt tot overdenken: wat als de draadjes breken en je bedolven wordt onder de lepels. Ik heb het volste vertrouwen in de kunstenaar... Gecharmeerd was ik van de interieurs van de pina hutten, waarin ik zo graag verblijf, de schoolklasjes uit het binnenland, de honderden katapulten en boodschappentassen. Maar de Afakatekens intrigeren mij nog het meest. Ik bezocht in Suriname mijn vriend Sunil Oemrawsingh die oorbelletjes voor mijn kleindochter maakte. Hij liet mij de schetsen zien van Marcel Pinas’ sieraden. Ik wilde meteen een paar oorbellen kopen, maar dat kon toen nog niet. Nu liggen ze in vitrines in de Utrechtse galerie. Toch wil ik ze liever bij Sunil kopen in de winkel van de goud-en zilversmid. Daar ontstaan ze. Daar horen ze thuis.

 

Denise Jannah zong in het Overvechtse station met haar gouden stem een ode aan Marcel, later met de vier Bijlmerzangeresjes van Jaden. Geïnteresseerd hoorde hij hen aan, een zonnebloem in zijn hand.

 “Je bent er ook!” riep hij mij na afloop toe.

“Dat had ik toch gezegd”, lachte ik.

 

En vanmiddag was ik met Ellen Ligteringen en Rutger Lem, mijn aanstaand bruidspaar, weer in Galerie Sanaa voor de opening van de solo tentoonstelling van Marcel.  Het is een bijna tropisch warme dag.  Je waant je in Paramaribo met al die luchtig en fleurig geklede mensen. Wel i verhouding weinig landgenoten, maar dat wijt ik aan de netwerken van de organisaties die hier opereren.

 

De beschilderde palen omringd door met zwart-witte pangistof  en  effen zwart  of wit beklede flessen zijn exemplarisch voor de kunstenaar. Schilderijen in felle kleuren of in zwart-wit van klein tot  metershoog met Afakatekens en pangi ruitjes.  De vitrine met de Boipili sieradenlijn. De video die in de kelder te zien is.

De inleiders eren de kunstenaar in alle toonaarden en dat is terecht. Geen enkele Surinaamse kunstenaar is in zo korte tijd in zoveel landen geëxposeerd en geroemd als deze jonge Okanisi uit Marowijne. We zullen nog veel van hem horen.

 

 

Cat, 9/9 2012

 
Lees meer...

De droom.

 

Als de zaal donker wordt gloeien de rode lichten aan. De muziek begint en een vrouwenstem klinkt op. Het rode autootje van Anita draait zijn eerste rondje. Bij deur 1 start Francis haar motor. Ik kijk naar de witte streep op haar achterdeur en doe hetzelfde. We sluiten aan bij de eerste Canta.” Zwaan kleef aan”, heeft Margus gezegd.

De adrenaline is voelbaar in onze aderen. Mijn goede rechterhand ligt zeker op het stuur. Afstand houden, zeker door de bochten. Nog een keer rond en weer naar buiten door poort 6.

 

De kop is er af. We stellen ons weer op, achter elkaar, voor de volgende entree. Een uur lang gaat het ballet steeds verder met wisselende groepen autootjes, rood, wit, grijs, groen en dansers in roodwit blauwe overals en maillots.

De belichting in gloeiende kleuren tussendoor. Een ring van spotlights stijgt en daalt in het midden van de arena.

Klaterend applaus als er weer een verrassend effect is.

 

Ontroerende momenten. De zaal houdt haar adem in als Freek moeizaam schuifelend de enorme ruimte oversteekt.

Een klein kwetsbaar mannetje, dat al onze beperkingen laat zien. Later danst Karin Spaink even kwetsbaar de pas de deux met Casey Herd,

 

De traffic jam. We stellen ons kriskras op in de ruimte, toeteren minutenlang, lichten en motoren uit. Dan weer af door de dichtstbijzijnde poort. Weer omrijden en opstellen voor de finale terwijl de balletdansers de sterren van de hemel dansen. Nog even. Het laatste rondje is een triomftocht. We verdwijnen door deur 4.

 

Als het Corps de ballet stilstaat komen we van alle kanten lopend, in rolstoelen, door de poorten naar binnen voor het slotapplaus, gejuich, gefluit. De grote opblaascanta tegenover ons. Het is volbracht.

 

Nog nooit heeft een voorstelling zoveel vreugde gegeven aan de deelnemers als dit Nationaal Canta Ballet aan ons kwetsbaren, die afhankelijk zijn van het kleinste autootje om ons voort te bewegen door de wereld.

 

Wekenlang voelden wij ons topdansers, hoofdrolspelers in een ballet, dat heel Nederland in de ban zou houden, bewogen we ons op vlindervlugge vleugels door een sprookjeswereld in de ronde ruimte van de Westergasfabriek, op uitnodiging van het 50-jarige Nationaal Ballet, dat onze behoeften begreep en vertaalde in een droom.

 

Cat, 1 juli 2012

 
Lees meer...
In de jaren '50 hoorde je in Paramaribo vaak allerlei reclame-songs. We zongen uit volle borst mee en kenden alle liedjes. Er werd toen nog veel gerookt en Van Nelle tabak was populair.
 
REDISKRIFI TABAKA

 

Fositen a ben de wetiskrifi

Now a drai a kon tan rediskrifi

Schrijvende rood tabaka

A ben blaka

A tan blaka

Smoko a no fu drai yu ede

K’ba na k’saba

Ma brede na brede

Smoko na fu alaman

Ma Van  Nelle no wan sa tan

 

Skowtu biskari te granman

Datra af’kati wrokoman

Beriman no wan sa tan

Sa smoko

 

Rediskrifi tabaka

Rediskrifi tabaka

 
Lees meer...

 

 

§ 

 

Internationale literaire conferentie in Paramaribo

03 May, 08:15

26d49e10dc8a230508b133e0880499c.jpg

Het Instituut voor de Opleiding van Leraren, Schrijversgroep '77 en de Associatie van Caribbean Women Writers and Scholars houden een internationale literaire conferentie. Schrijvers en wetenschappers zullen vier dagen lang hun visie en werk delen rond het thema 'The Caribbean, the land and the People'. De conferentie wordt gehouden van 8 tot en met 11 mei.

Op de eerste dag van de conferentie zal de keynote speaker Cynthia Mc Leod een inleiding houden met als thema: individuele schrijfsters, strijd van de vrouw, diaspora, Puerto Rico. De overige dagen worden telkens begonnen met presentaties van de gastspreeksters: Joanne Hillhouse (Antigua), Olga Buckley (Aruba), Rihana Jamaludin (Nederland), Annie Paul (Jamaica) en Kit-Ling Tjon Pian Gi (Suriname). De conferentie vindt plaats in Hotel Krasnapolsky.

Er worden 50 wetenschappers en schrijfsters van over de gehele wereld verwacht. Overdag zullen zeven belangrijke schrijfsters uit Suriname en het Caribisch Gebied de gastspreeksters zijn. Daarnaast vinden er panelpresentaties plaats, gerangschikt naar thema. In de avonduren zijn er gerelateerde presentaties in Fort Zeelandia.

 

Op donderdag 10 mei is er een interactieve lezing over Caraibische kinderliedjes en spelletjes en de invloed hiervan op de opvoeding, door Carry-Ann Tjong-Ayong, schrijfster en klinisch pedagoog.

 

Voor deelname dient men zich in te schrijven bij het IOL.

Het avondprogramma van de conferentie brengt literatuur in al zijn Caribische verscheidenheid naar voren. Het Fort Zeelandia zal vier dagen lang in het teken staan van de taalkunst: van visuele kunst tot beweging, van poëzie tot vertellingen. Een dagelijkse boekenmarkt, kunst, proza, poëzie, drama en dans. Dit alles vindt plaats op de binnenplaats van het Fort Zeelandia en is voor eenieder gratis toegankelijk

·      

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

o  

 

 

 

Lees meer...

et Nationale Canta Ballet

 

 

OPROEP

28 juni, de grote finale van Het Nationale Canta Ballet, een bijzondere

dansvoorstelling in de Gashouder in Amsterdam, Cultuurpark Westergasfabriek.

Dertig balletdansers van Het Nationale Ballet en een grote hoeveelheid Canta-rijders.

DANST U MEE?

 

Om deze voorstelling te kunnen realiseren zijn we op zoek naar bestuurders van rode

Canta’s die aan dit unieke project willen meewerken. En net zo belangrijk: die ook

beschikbaar zijn om mee te doen.

Op 28 juni voeren we de voorstelling twee keer op, allebei in de avond. Maar het is

natuurlijk ook nodig om te repeteren. Omdat het best een hele organisatie is, waar

veel dansers en Cantabestuurders aan meedoen, zullen we op veel verschillende

momenten willen repeteren. Eerst in kleine groepjes en als we de voorstelling naderen

 

het  Nationaal

CANTA ballet  komt er aan!

 

http://www.hetnationalecantaballet.nl/ ! is de website met info over het ballet van Het Nationaal Ballet en de Cantarijders. dat op 28 juni (19.30, 21.30)in de Westergasfabriek, Amsterdam twee optredens heeft gepland. Het is een  uniek gebeuren ter gelegenheid van het jarige ballet, dat 8 solodansers inzet met 45 Canta’s, liefst rode.

 

Hoewel ik tot 1 juni in Suriname ben, mag ik toch nog meedoen met mijn rode prima ballerina. Dit kleine 45 km autootje zie je in Amsterdam overal in de stad rijden. In Utrecht zijn er maar enkele, maar mijn rode rijdt overal heen.

 

Het Cantaballet komt 1 juli op de TV, er is een radio-uitzending, er komt een boek uit en de website geeft alle details over het ontstaan en ontwikkeling. Ook op Facebook is het Cantaballet bekend.

 

Kom vooral kijken naar dit eenmalige optreden van dansers en rijders.

http://thehuntforthelittleredcar.files.wordpress.com/2012/01/afbeelding-6.png?w=640

Wist u het al? Er komt een heus Nationaal Canta Ballet.
En een tv serie en een boek en een website en een radiodocumentaire over het ontstaan van dit bijzondere project.
Starring: De Canta!

Wordt vervolgd…

ontwerp logo: Rogerio Lira

 
cat
 
Lees meer...

The Squeezy Bar hot pot

 

Onder deze enigszins louche naam gaat een culinaire attractie schuil. De hot pot, een verrukkelijke Chinese bouillon fondue met een keur aan verse groenten, vlees, vis, paddenstoelen en zee fruit, als inktvis, mosselen, reuzengarnalen, etc. Met nog wat heerlijke sausjes van sesamzaad en soja  kun je de hele avond met een gezelschap smullen.

 

Wij zijn met z’n vijven. Gezeten rond een gasstelletje, waarop een met een tussenschot in tweeën gedeelde schaal met aan de ene kant gewone pittige, aan de andere kant lekker gepeperde bouillon, dip je groenten, flinterdunne reepjes lams- rund- varkensvlees, kip, plakjes verse vis, inktvisjes, schelpen en nog veel meer in de hete bouillon en bedekt ze vervolgens met de sausjes.

 

De groenten, verse spinazie, sla,tayerblad, amsoi, kool, taugeh en andere bladgroenten, verse en gedroogde paddenstoelen worden op borden aangedragen.

De jogo’s Parbobier vloeien rijkelijk.

 

Dat het smullen is bewijst het grote aantal Chinezen die hier tot diep in de nacht met de hele familie komt eten. Steeds meer schalen worden aangedragen. Als ze leeg zijn schep je de geurige, smakelijke bouillon in de soepkop en slurpt het op. Hmmmmmmmmmmmm!!!

 

Cat, 1 mei 2012

 
Lees meer...
twee werelden
 
was jij uit verre oorden naar mij toe gevlucht

om hier de zon te zien ontwaken boven roze  nevels

waarin ik mij mocht hullen teer en kwetsbaar als een kind

waar eeuwen later weer een andere zon zou opgaan

boven de geheven hoofden van het kind van onze kinderen?

zo draait de wereld door volgen seizoenen moessons op

en draait de tredmolen jouw passen naast de mijne

tot wij in gelijke ritmen onze hartenklop

tevreden synchroon hebben afgesteld

de wereld is van ons

van jou en mij 

 
Lees meer...
idealen
 

waar geloof jij in zegt zij

het leukste nichtje

de verse jus en grapefruitsap ijskoud

in hun behuizing van dubbeldik glas

onder de balken van het onderhuis van Zus en Zo

waar oeroude palmbomen in dichte formatie de overkant bezetten

ik geloof in....oktober.....

 

spirituele zaken doorkruisen mijn nuchterheid

van actievoerder op de barricade

te oud is onzin

moet je dat hart horen kloppen

 

kun je nog wel....?

mijn blik slaat stom

waar zit ik nu dan?

schaamrood

 

toch heimwee naar het nachtelijke wachtlopen

in oorlogstijd

bij de sandinisten

de AKA binnen handbereik

toen ik nog vlugvoetig

die veel jongeren inhaalde

mijn ideaal gaf vleugels

 

cat 27/10

 

 
Lees meer...

W.F.Hermans en Emmy Meurs.

 

Op school las ik “De donkere kamer van Damocles”.Verrukt was ik door het boek met de intrigerende titel, van een schrijver die mij nog onbekend was.

Maar de jaren daarna kocht ik elk boek van hem dat verscheen.

 

Wij woonden in Groningen en mijn zus en ik gingen studeren aan de Universiteit. Ik deed Spaans en werd bestuurslid van de Literaire Faculteitsvereniging. Zij deed Sociale Geografie en werd studente van mijn idool. Maar toen ik een lezing moest organiseren en haar hulp inriep weigerde zij resoluut. “Hij geeft nooit lezingen!”

 

Ik liet mij niet terneerslaan en schreef hem een brief met mijn verzoek. Tot mijn verbazing kreeg ik een brief terug. Ik mocht langskomen. Ik was dolenthousiast en mijn zus stomverbaasd.

 

De bewuste dag fietste ik naar de Ossemarkt, waar hij op de hoek woonde. Ik belde aan . Een vriendelijke man stak mij zijn hand toe.

Was dit die bullebak.?

“We praten eerst wat en dan heb ik een verrassing,” lachte hij.

 

Ik vertelde wat de bedoeling vn de lezing was. “Prima!” zei hij, “Dat is dan afgesproken”. Ik wist niet wat ik hoorde.

 

Een klopje op de deur en een Surinaamse kwam lachend met een dienblad met koffie binnen. “Dit is de verrassing,” lachte Hermans, “Mijn vrouw Emmy”

 

Emmy Meurs bleek een vriendin van mijn nichten, de 3 meisjes Hayary en haar broer Hans was een studiegenoot van mijn vader, Frits.  “Toen ik de naam Tjong-Ayong noemde, zei Emmy onmiddellijk dat ik niet mocht weigeren!” lachte Hermans.

Ik kon mijn geluk niet op.

Op mijn verzoek signeerde hij mijn exemplaar. Dat ik altijd een ereplaats gaf in mijn boekenkast, op de plank met Hermansboeken.

 

Thuis keek mijn zus met grote ogen. “Jij hebt ook altijd mazzel!”

De lezing was een groot succes. Ik was in ieders achting gestegen en werd een paar jaar later met veel voorkeursstemmen gekozen in het eerste studentenparlement van Groningen.

 

Wij werden goede vrienden en ik kwam er nog vaak thuis, waar ik soms met Ruprecht speelde. Zij verhuisden eerst naar Haren en toen naar Parijs en Brussel, waar hij overleed. Emmy leefde nog tot 2008. Ik heb nu contact met haar nichtje in Utrecht.

 

Cat 27/4 2012

 

 

 
Lees meer...   (1 reactie)

Skrati uit ouma’s tijd.

 

Mijn ouma had in de Keizerstraat een diep erf met o.a. cacaobomen.

Van de vruchten maakte ze heerlijke skrati. Ik herinner mij dat we de pitten mochten afzuigen, die zij vervolgens droogde en dopte. Vervolgens maalde zij de cacaomassa in een vleesmolen en maakte er reepjes van, die zij met een vork platdrukte en van streepjes voorzag. Deze reepjes werden op het zinken dak in de zon te drogen gelegd. Wij kregen de skrati in stukjes gebroken, opgelost in warme melk te drinken. Er bestond niets heerlijkers dan de geurige skrati met grote vetogen, die er op dreven, in een emaille kroesje, voor het slapen gaan, met een stukje broodbeschuit met boter.

 

Kunstenares Ellen Ligteringen heeft dit ritueel weer ontdekt. Samen met haar vriend Rutger oogst zij cacao van oude tuinen in en rond Paramaribo om haar skrati en andere producten te maken. Zij nodigde ons uit voor een skrati-brunch.

De heerlijke geurige skrati uit ouma’s tijd met chocolade cupcakejes, truffels gevuld met slagroom in rum gedoopt, Soms heeft ze ook heerlijke bonbons.

 

Het viel ons op hoezeer zij zich in de materie heeft verdiept. Wij leerden van haar over de verschillende variëteiten cacao, waar zij oorspronkelijk vandaan kwamen, wat voor kleuren de cacao kan hebben, hoe het eindproduct er uit kan zien: de bekende gestreepte reepjes, brokjes uit de Cariben, de stervormige “taartjes” uit Peru, de geuren, hoe je de cacaoboter van de poeder scheidt en nog veel meer. Over de krullotenziekte, waarover ik nog op school leerde.

 

Overal op het erf zagen wij stapels vruchten of lege doppen, ontdaan van de pitten die zij invriest. Zij heeft zelfs een paar boompjes geplant. Nu is zij bezig haar huis aan te passen voor de productie van de skrati.

 

Een excursie naar Ellens bedrijfje is warm aan te bevelen. Niet in het minst voor de heerlijke skratibrunch en het nostalgische gevoel dat zij weet op te roepen.

 

Cat 16/4 2012

 

 
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl