powemacatlog.punt.nl

Een gelukkig mens.

Zij dacht dat haar ouders altijd zouden voortleven. En in feite deden zij dat ook. Na hun dood bleven zij voor altijd aanwezig in haar gedachten, in de dingen die zij in haar huis had. Zij glimlachten vanaf de portretten aan de wand. Zij hoorde hun stemmen en hun zachte lachen als zij iets aparts deed.

“A pikin disi….”

Zij was nooit een dertien in een dozijn- kind geweest. Zij had zich altijd anders gedragen en liep uit het gareel. Maar op school haalde zij goede cijfers en zij las veel en graag. Soms kwam zij thuis met een stapel boeken die de leraar Nederlands haar leende. Zij kreeg op het eindexamen een prijs van de Alliance Francaise voor haar opstel. Alleen rekenvakken en wiskunde kreeg zij maar niet onder de knie.

Zij reisde naar ontwikkelingslanden waar revoluties heersten en begaf zich onder de armsten der armsten. Jaren later kreeg zij nog liefdevolle brieven van deze mensen en zij stuurde haar kinderen er heen om kennis te maken.

Zij had begrepen dat de wereld deze mensen toebehoort.

Daarom glimlachte zij altijd naar zwervers en daklozen, die terug lachten.

Zelfs in haar rolstoel reisde zij nog naar onbegaanbare plaatsen, waar de mensen haar optilden en vanuit hun boten de soms metershoge wal opdroegen. Zij logeerde in hun primitieve behuizingen en genoot van de natuur.

Zij was gelukkig.

Uit: 50 jaar eenzaamheid

Lees meer...
 

Kerst in Paramaribo

 

Rijdend door de stad zie je hier en daar een huis versierd met franjes lampjes.

Een enkel huis heeft meer: een arrenslee, getrokken door rendieren,bomen en omheiningen langs het pand. hier en daar een met lichtjes versierde boom in de tuin, rood of blauw. De straten zijn ongekend rustig. Iedereen zit bij familie of vrienden aan het kerstdiner.

 

Kerstnacht zitten wij bij mijn broer en gezin aan de mooi gedekte tafel. Het pronkstuk is een kleurige kandelaar met drie kelken, waarin waxinelichtjes flakkerend weerkaatsen tegen de geel, oranje rode kraaltjes. We zitten heerlijk te eten, Grote malse garnalen vers uit de rivier, salades met heerlijke rollade overdekt met lekkere sauzen.Vers appelgebak. Een heerlijk wijntje.

 

We gaan uitbuiken bij de kerstboom in het woonkamergedeelte en wisselen kerstgeschenken uit. Het is vrolijk en gezellig. Ik ruik een brandlucht en kijk naar buiten. Zeker iets met vuurwerk bij de buren.
In de ruiten zie ik hoge vlammen en ik kijk om. De hele kersttafel staat in brand. de vlammen slaan hoog uit. Ik geef een gil. Mijn broer kijkt verwonderd om, ik wijs. Hij springt overeind en rukt het brandende kleed van de tafel. Rinkelend valt alles op de tegelvloer. Hij slaat de vlammen uit. De rust keert weer al praten wij nog lang verwonderd na en ruiken wij de brandlucht, zien de beschadigde houten tafel.

Wat een heftig einde van het kerstdiner....

 

1e kerstdag rijden we naar de moeder van Marianne, die een familiefeestje heeft.

De voortuin is versierd met kaarsen in glaasjes, kerststukjes en staat vol tafeltjes met rode kleedjes, waaraan zeker 50 familieleden vrolijk babbelend zitten te eten. Er staat zelfs een partytent voor de kinderen. het gaat er vrolijk toe, het gelach en gepraat klinkt door de  straat. Veel van de mannen hebben een rood overhemd aan, de nieuwe kerstmode, ik herinner mij wit. Maar in de tv-uitzendingen van de kerkdiensten zag ik het ook al en het is erg vrolijk. We krijgen een heerlijk bord vol Surinaamse lekkernijen en tot slot een flink stuk ijstaart.

 

We zitten nog lang na te praten. Ik zoek Stephany op, een 14 jarig meisje met een hersenaandoening, die haar langzaam steeds meer doet dementeren. Ze heeft een lief snoetje en kijkt mij onderzoekend aan. Als ik haar dunne beentjes, van een veel jonger kind, streel begint zij te lachen. Een paar jaar geleden liep ze nog door het huis, nu kan zij alleen liggen. het moet erg zijn voor de ouders.

We rijden terug door de stille straten naar Bergershoop.

 

2e kerstdag.

We moeten heel vroeg op. De taxi haalt ons om zes uur.

Wim moet een performance doen op verzoek van Cynthia Mc Leod, die historische wandelingen organiseert. Een aantal panden zijn opengesteld en kunnen worden bezichtigd.

 

Wim zetelt in de secretairie, het voormalig woonhuis van Suzanne Duplessis, een wrede slaveneigenares. Althans zo luidt de historie. Tegenwoordig gaan er andere geluiden op. Hij heeft een zwart pak met pandjesjas aan. Een hemd met kanten manchetten, een zwarte strikdas en zwart hoedje.

Verder draagt hij ook nog een rode cape als lid van de Raad van orde.

Voor alle zes groepen van 27 mensen houdt hij een verhaal over het huis en de bewoners. Het valt zeer in de smaak en de dames willen graag met de secretaris op de foto.
Na afloop is er een lunch in de prachtige palmentuin van de Surinaamse Bank, waar de wandeling ook begon.  Het is warm in de zon. Zo is kerst in Paramaribo.

 

 

 


 
Lees meer...
Honden van Suriname

Zij zijn anders dan die verwende, binnenshuis wonende honden, die ik in Nederland ken.

Zij wonen en slapen nooit in huis. Zij hebben een hok op het erf, rennen vrij rond of liggen aan de ketting. Zij schuilen voor de regen onder bomen, onder het huis onder de planken vloer en blaffen hun beroemde rondes door de stad. Als de een begint, neemt de ander het over, de hele stad rond, alle erven langs tot de blafronde weer terug komt van de andere kant. Dan is het opeens weer stil. Tot er een uur later een nieuwe ronde start. Zij hebben er kennelijk plezier in.

  Maar het vreemdste zijn toch de vier grote honden van mijn broer, die iets hebben met de sirenes van de politie, de brandweer of de begeleiding van de president. Zodra die langs de snelweg voorbij komen, springen de honden overeind en beginnen in allerlei toonaarden een imitatie van de sirene te janken. Hoog, nog hoger, met echo-effecten, janken ze minutenlang hun mooiste tonen, met elkaar concurrerend in lengte en variatie. Het werkt op de lachspieren, die honden, die anders zwaar bassend blaffen, nu die hoge tonen te horen produceren.

Na vijf minuten vinden zij het welletjes en gaan rustig in het zand of op het gras liggen. Het concert is over. Tot de volgende sirene.

  Waaks zijn zij zeker. Niemand komt ongemerkt het erf op. Maar zij hebben compassie met mijn rolstoel. Zij blaffen goedmoedig, niet agressief en na een dag of wat mag ik mijn hand uitsteken.

  cat 21/12


Lees meer...
 

Matoekoe heeft haar jaarlijkse leerlingenvoorstelling.

Wij, genodigden komen samen in de theaterzaal, met de mooie bewerkte houten deuren en het stenen podium waar gouden gordijnen glanzen.

 

Er heerst een gezonde spanning. De leerlingen die niet meedoen zitten

in de zaal met hun fleurigste kleren aan. Enkele ouders en vele donateurs babbelen voordat de show begint.

Kamla de wnd. directeur heet ons welkom, afgewisseld door Marijke.

De muziek, tromgeroffel zwelt aan en het doek schuift open.

Een groepje leerlingen zingt kerstliedjes.

“Som herder ben de na Bethlehem sey...”,

hoor ik verrast, het lied uit mijn schooltijd. Ik zing mee, net als sommige ouders.

Daarna zingen de allerkleinsten met kerstklokjes in de hand

“Adam en Eva die zaten in een tonnetje

 Adam droeg een broekje en Eva een japonnetje..”

wat Wim een lachaanval bezorgt.

 

Dan komen er groepen fleurig geklede herders en engelen in zilverwit, via de zaal het podium op. Het spel begint in het paradijs, waar Adam en Eva op de knieën liggen te slapen. God met een lang gewaad waaronder je een keukentrapje ontwaart, schept de zon en de maan, die aan ijzerdraadjes worden opgehangen, de sterren, de dieren, die achtereenvolgens binnenstommelen, een vogel een konijn en een tijger, bloemen en

wekt tenslotte Adam en Eva. De zaal joelt en klapt.

Twee demonen verleiden Eva tot de zondeval, zij eet van de appel en geeft Adam een hapje. Dus jaagt Engel Gabriel hen uit het Paradijs, onder smadelijk hoongelach van de zaal en wordt ons toegelicht dat zo pijn, angst en zonde is ontstaan.

In de pauze krijgen we rode stroop en koek, barrah, bakbanaan en kroketjes.

 

Na de pauze is er een stuk over Jozef en Maria en de geboorte van Jezus, met verrassende details. Zo rijdt Maria op een zebra, die met zichtbaar plezier van strepen is voorzien...

Vervolgens komt de grote show. Er klinken  hits van Michael Jackson en dan swingen een stuk of acht look-alikes het podium op, allemaal gekleed in zwart/wit met een zwarte hoed en lange lok haar op het hoofd.

Een voor een dansen ze als Michael Jackson met de bekende gebaren en houdingen. Zelfs de moonwalk gaat sommigen niet slecht af. Het publiek is wild enthousiast.

 

Wij zijn aangenaam verrast dat de leiding de pupillen tot deze prestaties heeft weten te brengen. Het is ontroerend te zien hoe de kinderen zich inleven in hun act.

Zij genieten van hun optreden en de aandacht die het opwekt.

We kopen wat zelfgemaakte producten en doen een biljet in de  donatiepot.

.cat 17/12

 

Matoekoe is een heilpedagogisch centrum voor kinderen en jongvolwassenen met een ontwikkelingsstoornis in Suriname. Matoekoe gaat er van uit dat alle mensen ontwikkelingsmogelijkheden hebben. Bij de één gaat dat wat sneller dan bij de ander maar iedere ontwikkeling is belangrijk, hoe klein die soms ook lijkt.

Het ervaren van een hindernis of handicap kan ontwikkeling stagneren of vertragen en soms zelfs onmogelijk maken. Vooral als anderen de handicap niet accepteren. Naast je eigen problemen heb je dan ook nog eens een omgeving die je handicap niet echt aanvaardt en men heeft geen oog voor wat je allemaal wél kan. Om dat aan de wereld duidelijk te maken heb je elkaar nodig. Moet je op elkaar kunnen rekenen. Heb je een plek nodig waar je begrepen wordt.

Matoekoe is zo’n heel bijzondere plek, waar de pupillen alle mogelijkheden krijgen.

 
Lees meer...
 
Herinnering
 

8 december begint als een gewone dag.

Niet voor de vele nabestaanden, die hun onverwerkte verdriet voelen opwellen.

Het strafproces sleept nog steeds voort, getuigen worden gehoord, en de hoofdverdachte laat zich na 27 jaar nog steeds niet zien.

 

Fort Zeelandia wordt ingericht voor de herdenking van de hier gevallen helden.

Hei is alsof je het bloed nog ruikt, het tussen de stenen door ziet sijpelen, niet gelauwerd door de veroordeling van het monster, dat zoveel leed veroorzaakte.

 

De nabestaanden kiezen zorgvuldig hun kleren uit, de bloemen die zij zullen neerleggen. Sommigen van hen huilen in stilte, anderen praten boos hun gevoelens en frustraties uit. Het hele land leeft mee.

 

Ik laat bloedrode fayalobi plukken in de tuin van zuster Pon. Dit zijn de mooiste, de puurste bloemen, die je als eerbetoon kunt neerleggen op de plek waar de 15 helden vielen. In mijn hoofd komen vele gedachten op, die ik later zal opschrijven.

 

Het is tijd om te gaan. Ik moet nog de overdracht van de bijdragen doen aan het bestuur van de stichting 8 december 1982. Het zijn de royalties van “De Schreeuw van Bastion Veere” vanTheo Para en de entreegelden voor zijn presentatie. Een genereuze donatie, die ik aanvul tot een rond bedrag. We realiseren de overdracht

voordat de plechtigheid begint.

 

Het koor zingt jubelend ons volkslied. De tent op de binnenplaats stroomt vol.

Ik zie vele bekenden, druk handen, geef brasa. De Surinaamse gemeenschap is een grote familie.

 

Het thema Herinneren wordt door alle sprekers besproken en uitgelegd.

Ik herinner mij een aantal van de 15 mannen. Sommigen kwamen bij ons thuis als vrienden van mijn broer. Dan is herinneren niet moeilijk. Maar degenen die ik slechts van naam ken, wil ik ook niet vergeten. Het verbaasde mij dat bij de rechtszittingen nooit schoolklassen worden uitgenodigd. Dat is de generatie, die zich dit moet herinneren.

 

De gedenkplaat met alle namen is onthuld. De president heeft gesproken.We kunnen onze bloemen neerleggen. Wim gaat de trap op naar de bovenhof en legt mijn rode fayalobi neer bij het monument. Mijn blijk van liefde voor de 15 helden van de democratie.

 

cat december 2009

 

 
Lees meer...
Paramaribo nu 
 

Mijn stad van witte houten huizen verandert steeds meer in een chaos van smakeloze stenen monsters, met veel glas. Waarom heeft de huidige bevolking zo’n wansmaak ontwikkeld? vraag ik mij af. Een eeuw geleden werd er nog zorgvuldig gebouwd met hout, dat smaakvol werd bewerkt naar de modellen uit de Zuidelijke staten van Amerika. Prachtige veranda’s met ijzeren spijlen langs de balustrades, waar je met de schommelstoel kon zitten kijken naar het straatgewoel.  Zou het komen omdat de bouwers van nu niet in Europa zijn geschoold en in de oude steden hun kennis van monumentale architectuur hebben opgedaan? Groot en hoog is toch niet noodzakelijk mooi en esthetisch verantwoord? Er is kennelijk ook geen schoonheidscommissie, geen goede stadsplanning, geen Ruimtelijke Ordening die de bouw coördineert.

 

Mijn oma woonde in de Gravenstraat naast de Waterleiding. We renden na school of op vrije zaterdagen de overdekte houten trap op en lieten ons verwennen met versgebakken pindabanketjes of pasteitjes.  Soms gingen we naar de Keizerstraat waar de andere ouma in haar poppenhuisje met de ronde stoep achter de groengeschilderde jaloezieën op ons wachtte. De attractie was daar broodbeschuit met pindakaas en zelfgemaakte cacao. Soms kwamen de oma’s bij ons thuis aan de Prins Hendrikstraat. Dat was ook gezellig. Beide huizen zijn verdwenen of vervangen door andere, minder mooie bouwsels.

 

Aan de Waterkant tegenover De Waag staan reeds jarenlang de handelsgebouwen van Van Romondt en De Boer’s Veem op instorten. Geen restauratie voor deze historische panden. Ook de steiger van het veer naar Meerzorg, met de oude schepen, het veer, de Maratakka, waar je vorig jaar nog heerlijk koel kon zitten en een maaltijd of een kom soep kon gebruiken op de dikke houten planken vloer, wordt nu afgebroken.

De KNSM steiger was al lang verdwenen. En daarmee de sfeer van vroeger.

 

In mijn oude wijk verdwijnen ook een voor een de oude houten huisjes op de lange erven. De Chinese winkeltjes op de hoek, waar je voor een vierkante stuiver zo veel lekkers kon kopen. Bigifutu, ammelan, ham tau, puntbrood met pindakaas, Genieten was dat.

 

De Dominestraat is nog redelijk authentiek, maar de straten er omheen worden onherkenbaar. Het lijkt een vreemde stad. Soms is er nog een detail dat herinneringen oproept. Ben ik de enige, die dit zo ervaart? Neen, Wim loopt al dagenlang rond door de stad om met zijn fototoestel de verdwijnende schoonheid van mijn stad vast te leggen, met de sfeer van vroeger.

 

 
Lees meer...
 

A DU MI KABA: Tata Agowalisi

 

De oude man spreidt zijn armen wijd uit. Met rechte rug staat hij aan de oever van de rivier, gekleed in zijn geruite pangi, kamisa en bijpassende hoofddoek om zijn kale hoofd gebonden. Zijn donkerbruine gespierde huid glanst in de zon. Met krachtige stem beantwoordt hij het gezang van de vrouwen, die met traditionele danspassen identiek gekleed de riviertrap op komen. Het gezang zwelt aaneen zich tot een indrukwekkende finale. De tweede theatergroep heeft haar succesvolle entree gemaakt aan de Surinamerivier.

 

Vijf dagen brengen wij door in Semoisi, het dorp hogerop gelegen aan de rivier, ruim een uur varen van Masiakriki. Het is de week voor Pasen, Witte Donderdag, als wij de stad verlaten, over de inmiddels zo vertrouwde afgetakelde weg naar Atjoni, waar kabiten Frank ons opwacht met zijn boot. Hij heeft er op gestaan ons zelf af te halen. Inmiddels zijn wij gewaardeerde gasten, zowel Tolin als ik. We komen immers het welzijn van het dorp vergroten.

Er is een Nederlandse theatermaakster mee, Birte, lang, hoogblond. Zij valt op tussen de donkere Marrons.Wim en ik zijn door de regelmaat waarop wij verschijnen al tot het meubilair gaan behoren.

 

Het is een lange tocht, eerst de vier uur over de weg, dan nog langer over de rivier, al is het laatste stuk weldadig louterend. De rust,de altijd groene oevers, de kleine sula op onverwachte plekken, subtiel met een bijna achteloos gebaar aangegeven door de kulaman, de ranke korjaal die op de golven danst.Dit zijn de rituelen van de rivier waar mijn hart naar uitgaat. Zou ik in een vroeger leven een watramama zijn geweest, een vis, een aboma?

 

De zon is al onder als we onopgemerkt Masiakriki en Masia Paati passeren. Het is al bijna donker als we bij Semoisi aanleggen. Het ritueel van de rolstoel met vier man de trap op hijsen, door het gras met manjaboomwortels rijden, over een aarden goot opwippen. Wim is daar inmiddels expert in.

 

Kabiten Frank heeft ons zijn huis afgestaan. Een onverwachte luxe in het oerwoud, een stenen villa met veranda, drie slaapkamers met tweepersoonsbedden, een keuken die snel wordt ingericht met een haastig aangesleept fornuis voor de door ons meegenomen gasbom, zij koken anders op houtvuur, een badkamer met douche en toilet. Toch missen we de primitieve charme van ons pina hutje met de hangmatten, de kleine houten veranda met uitzicht op de rivier en de bomen met kunstig ineengestrengelde wortels aan de overkant, de heldere sterrenhemel onder de vollemaansnachten.

 

We zijn eerder romantisch dan op luxe ingesteld. Met de kinderen hebben we jarenlang in de Ardennen, de Vogezen en elders in Frankrijk gekampeerd.

De nacht dat we onze tent op een paddenspoor hadden opgezet en we in de schuddende tent lagen, terwijl honderden luid kwakende padden onverbiddelijk

hun vaste route glibberden boven onze hoofden is nog steeds een succesverhaal.

 

Kabiten Frank vraagt ons beleefd of wij willen dat hij verhuisd, hij heeft nog twee huizen in het dorp, of dat hij samen met ons het huis bewoond met zijn vrouw. Natuurlijk willen we niet dat hij zijn riante woning vanwege ons verlaat en we zeggen beleefd dat wij er prijs op stellen dat hij blijft. Dat doet hem zichtbaar plezier.

We weten dat wij nu ook toegang verlenen aan kinderen, kleinkinderen, broers en zusters, oma, opa en schoonfamilie, maar dit zijn de wetten van het bos en wij passen ons daaraan aan. Dat is goed voor de integratie en wie dat niet doet, voelt zich al snel ongemakkelijk.

 

De krutu verzetten wij naar morgenochtend. We zijn doodmoe en willen graag vroeg naar bed, maar krijgen eerst een maaltijd. Voor mij komt er daarna warm water om te baden, want ik kan niet naar de rivier en de douche geeft, als die water geeft, alleen koud. We slapen als blokken.

 

‘s Morgens komen de vrouwen een voor een aanlopen, Anai Muye de diva van het dorp het eerst. Zij is invloedrijk, welbespraakt, heeft een prachtige stem en is als zus van de kabiten lid van de “Royal Family”, zoals Tolin lachend zegt. En dat blijkt een waar woord, ook Kabiten Frank’s 85 jaar oude vader, Tata Agowalisi maakt deel uit van het gezelschap, evenals Mitchel Aboikoni en Maifu Maaisi. Het zijn er meer dan 12 dus zullen we morgen beslissen wie er uit vallen. geen gemakkelijke taak voor Tolin. Van sommigen is het meteen al duidelijk dat ze het in zich hebben. Maar de grote groep twijfelgevallen maakt de selectie moeilijk. En iedereen wil zo graag mee doen....!

 

Uiteindelijk heeft Tolin vier mensen uitgeselecteerd, die niet in aanmerking komen.

Esmee en Koni, Mitchel en Maifu. Dat is een grote teleurstelling voor deze gemotiveerde dorpsbewoners.Ik heb nog gepleit hen als groep B te laten participeren, dus wel de training te laten volgen, maar niet met de voorstelling mee laten doen. Wie weet zitten ze dan een volgende keer wel in de selectie. Dat verzacht de klap wat. En ja, af en toe komen ze opdagen. Wie tot ieders verrassing met ster in de selectie zit is.... Tata Agowalisi ! Hij ontpopt zich als een rasartiest, die met veel humor, wijsheid en zelfvertrouwen acteert, zingt, en een geweldig goede invloed heeft op de hele groep.Anai Muye heeft het van geen vreemde. We genieten van zijn aanwezigheid, hij is erg geliefd.

 

Als na vijf dagen van hard werken het groepsgevoel is gegroeid, we elkaar kennen en de twaalf spelers een prachtige voorstelling hebben gecreëerd, treden ze eerst op in Semoisi op de voormiddag van ons vertrek,  We bedanken die avond de groep en ik overhandig hen allemaal een envelopje met hun honorarium. We nodigen hen uit met ons mee te gaan naar Masiakriki en daar ook op te treden. We zullen immers door kabiten Frank er heen gevaren worden. Dat slaat aan, drie vrouwen gaan voor de groep koken, zodat we eten mee kunnen nemen. We hebben een zeer voldaan gevoel.

Birte is al een dag eerder vertrokken, zij had andere verwachtingen van het verblijf hier.

 

Masiakriki verwelkomt ons enthousiast en de groep geeft een schitterende voorstelling in een open tent midden in het dorp. tien van de actrices van Masia zitten in het publiek, samen met kabiten Alfons en een hele schare kinderen die joelen als Anai muye, alias Gerda Bembo, haar gewaagde seksscène acteert.

Het is wel even wennen hoe vrijmoedig, maar ook hoe natuurlijk hier in het binnenland met seks en erotiek wordt omgesprongen. Maar daardoor is er ook geen schaamte of preutsheid die  zorgt voor latere frustraties. En is dit onderwerp dat voor taboes kon zorgen ook bespreekbaar geworden. Het zal in de stad veel moeilijker zijn, verwachten wij.

 

De groepen omhelzen en complimenteren elkaar op hartverwarmende wijze. Geen rivaliteit, wel waardering en bewondering. Tata is weer de held.

Al Pacino, zegt Wim en maakt een mooi portret van hem.

We spreken af rond 1 december , wereld-aidsdag een klein festival in Dyumu te organiseren als het lukt dit gefinancierd te krijgen.

Tevreden zwaaien we de vertrekkende boot van Semoisi na.

 

Nog een heerlijke rustdag op ons eilandje, een laatste nacht in gezelschap van een enorme “adjansi”, een vogelspin,  die over de nokbalk wandelt en af en toe in de pinabladeren wegkruipt om even later weer op te duiken. Ach, dat hoort er bij, denken we maar en draaien ons weer om.

 

cat,17 april 2009

 

 

 

 

 
Lees meer...
nog ligt de wereld aan mijn voeten
die deze niet betreden kunnen
maar zonder hoop zijn er geen dromen
en woorden geven mij de vleugels
die mij boven de aarde uit doen stijgen
en kan ik als de vogels in mijn tuin
zingend de dag begroeten


de zon is weer gekomen
al schuilt zij meermaals weg
achter de grijze flarden
die langs de hemel jagen
het zijn weer dagen van voortdurend vragen
of ik een jas moet dragen
wanneer ik weer het bos betreed met
Bella en haar honden
die speels tussen de bomen dollen,
onder de draadafscheiding door
de berm in rollen
verwonderd weer een trein voorbij zien razen


de duiven fladderen weer wild omhoog
begeesterd door hun minnespel
laten zij zich in de struiken vallen
met luid geroekoed
de merel ziet verbaasd dit aan
en denkt: waar is mijn wijfje
zou ik mij ook ooit zo laten gaan?


cat 23/509
 
Lees meer...
Op naar de honderd

Terug in een veel te nat Holland vraag ik me in alle ernst af wat ik hier toch doe.
Het is waar, ik heb een gerieflijk huis in de binnenstad van Utrecht, heerlijk verwarmd, met tuin en diverse voertuigen ter beschikking, terrasjes en park op scootmobielafstand  Kids op loop- en fietsafstand, ik kan zo de supermarkt inrijden, de schouwburg op 2 minuten van hier en bol.com bezorgt mijn boeken binnen een dag. Maar toch...... het is geen Switi Sranan.
En net als ik met mijn zwemmaatjes een picknick in het Park heb gepland, stroomt het weer met bakken uit de hemel. Brrrrrr! Niets voor mij.

Nederland zit ook niet echt op mij te wachten, al liggen thuis de bladen met interviews en foto’s al op min keukentafel en lopen journalisten en fotografen deze week ook al de deur plat om mij, mijn partner, mijn keuken en mijn trainpaard op de foto te zetten. Het zijn echter lokale bladen en geen landelijke. Toch ben ik niet ontevreden. Voor een 68-jarige doe ik het niet slecht, twee boeken in de schappen en als het meezit weer een dvd van een nieuwe Forumtheatergroep.

Ik mag hopen dat Nederland mijn boeken massaal koopt zodat wij weer uit de rode cijfers komen. Dus mensen, koop voor je kinderen en kleinkinderen, neefjes en nichtjes, buurkinderen of voor jezelf:
                     DE P VAN PARAMARIBO
                     28 VERHAALTJES MET EEN P
                     met tekeningen van Korneel Jeuken
en maak de kwetsbare kindertjes van Suriname weer sterk en gelukkig!!!!

Gisteren zaten we massaal in Leusden bij Kathleen Ferrier de 99e verjaardag van oom Johan te vieren en tegelijk werd er een gigantische kaars ontstoken om zijn 100ste levensjaar in te luiden. We missen bij deze gelegenheden allemaal ons aller domri Rudy Polanen, die al die jaren de herdenking en bezinning heeft begeleid. En missen tante Edme, Leo en al die anderen. Mijn ouders waren ook altijd aanwezig, mijn broer Wim, maar ook vele Vassen en andere dierbare vrienden. Maar aan Ferriers geen gebrek. In alle kleuren en maten, en tegenwoordig met alle mogelijke familienamen. Ik heb het er over met Helen:”Gek eigenlijk, de Ferriers zijn getrouwd met Alvarez, met de Miranda, Alvares met Tjong-Ayong, met De Miranda etc etc. Maar nooit is een Ferrier getrouwd met een Tjong-Ayong....’ ‘nee, natuurlijk niet1 “ lacht Helen.
“Dat zou incest zijn!” We lachen hartelijk. Het geeft wel aan hoe hecht de band is, dat we meer dan familie zijn.

We zongen papsie toe, dronken champagne, aten van de reusachtige verjaarstaart met groene marsepein bedekt en teksten in chocola, smulden van de moksi aleysi met pom en kip. Surinaamse verjaardagen zijn een grote smulpartij. Overal liepen mooie vrouwen en glamour mannen rond en het wemelde van de schattige bruine en soms blonde peutertjes, de kleinkinderen, achterkleinkinderen van oudere Ferriers.
Onze leeftijdgenoten dikker en grijzer dan een halve eeuw geleden, maar nog even uitbundig vrolijk en feestlustig.

De ode aan papsie had ik sinds vorig jaar wat aangepast, want de klapper komt natuurlijk volgend jaar. Dan kom ik er voor terug uit Suriname, waar ik eerst Fritz zijn 70e, tante Nelletje’s 100ste moet vieren. En 12 mei ben ik dan weer bij Papsie, Tata, oom Johan voor het eeuwfeest.                                             
cat 17 mei 2009
 
Lees meer...
De rondrit langs kinderleed en vrolijker plekken

John is een vriendelijke Hindoestaan. Lang en jong, met vrouw en dochter, die hij tussen de ritten door van en naar school  brengt.
Sinds hij Wim assisteerde bij het in- en uitladen van dozen met boeken, tassen snoep en andere attributen bij het kinderfeestje op 4 april hebben wij vaker met hem gereden bij Taxi Tourtonne ,getrainde chauffeurs.
Hij bracht ons ook naar Boxel. Nu rijdt hij met ons langs de aangekruiste kinderinstellingen, waar ik mijn “P van Paramaribo” en de aangeschafte snoepzakjes van Sweatheart ga afgeven. Hij heeft efficiënt een route uitgestippeld, te beginnen bij het weeshuis van de Stichting Islamitische Vereniging :“Hier zaten mijn broertjes ook”,  tegenover de Combemarkt. Wij komen hier dagelijks langs en hebben nooit gezien dat hier kinderen zaten.Hun kantoor blijkt echter in de grote Moskee, naast de Synagoge, waar wij later een kijkje nemen, vriendelijk ontvangen door de gastvrije Moslims.

Daarna gaan wij langs het verveloze Ministerie van Sociale Zaken aan de Waterkant, (Waarom juist deze Ministeries er zo onderkomen moeten uitzien. Wie heeft dan nog vertrouwen in de regering?) waar wij een Sociale gids met adressen halen. Uit 2006 en nooit geactualiseerd blijkt later, als wij sommige  kinderhuizen niet kunnen vinden.
Vroeger was alles beter, denk ik weer, maar in de jaren vijftig was dat absoluut een feit. De ambtenarij ging er prat op goed werk te leveren, men was behulpzaam en Paramaribo was de goed onderhouden, schone witte stad uit mijn jeugd.

Gisteren reed ik met Krieltje langs Betheljada en nog wat andere instellingen voor gehandicapte kinderen, vandaag zijn het vooral weeshuizen, tehuizen voor misbruikte kinderen, AIDS slachtoffertjes, etc. Dat er in een relatief kleine stad zo veel kwetsbare kinderen leven verbaast mij. Is dat in elke stad zo? Hoe komt dit? Surinaamse moeders zijn toch de beste ter wereld? Ik kom er niet uit.

Hilde, mijn Diplomatic Lady, vertelt mij, dat zij heeft geregeld, dat Nos Kasita maandelijks ondersteund wordt door dames van IM Gold. Met veel geld.
Dan kan Tante Lottie, de directrice, eindelijk rustig slapen. Maar zij zal wel een beter management moeten voeren en ook wat zorgvuldiger moeten optreden tegen insluipers als die enge pseudo-psychiater, die meer heeft van een kinderlokker, die Elmi en Sophie daar laatst aantroffen. Wat is er dan toch waar van al die verhalen die ooit in de Parbode stonden?
Wij staan vergeefs voor de deur van het Parelhuis te toeteren, met onze kinderboeken, maar de gordijnen blijven dicht en er is geen teken van leven.
En evenmin bij het islamitisch weeshuis aan de Sofiaslustweg, dat al 9 jaar gesloten is en vervangen door een school. noch het Trainingsproject voor Jeugdige Gehandicapten aan de Ruthlaan. Spookhuizen met garages voorzien van een hangslot. Door de dievenijzers zijn wat gammele rolstoeltjes te zien. Hier moet nodig wat aan coördinatie op losgelaten worden.

Drie rondritten door Paramaribo geven mij genoeg stof voor een uitgebreide analyse en een nieuwe gids. Ik heb nu ook een hele stapel folders en brochures met informatie over de stichtingen. Ik vraag mij af, waarom de Nederlandse stichting voor stagiaires, de SPS, deze toch voor stagiaires zo noodzakelijke gids, het afgelopen jaar niet heeft geactualiseerd, zoals Elmi’s plan was. Nu heb ik al deze info zelf moeten verzamelen. Maar misschien ben ik te kritisch.

Nederlandse (en Belgische) stagiaires zijn hot in Suriname. Ruim 500 meisjes uit Nederland lopen jaarlijks stage in Suriname. Volgens sommigen komen de dames niet alleen voor de goede stageplaatsen, lees ik in de krant en op internet, nadat Oom Cor van Eco Tours ook al zijn ongenoegen had laten blijken over de naaktlopende dames tijdens zijn tours en een vriendin haar ongerustheid uitte over twee jonge huisgenoten die met onbekende louche typen in Colakreek waren gaan zwemmen en laat in de avond uit een gammele auto werden geladen. Het gesprek kwam natuurlijk onvermijdelijk op de moorden op Aruba en Bonaire en de discussie ontstond of de meisjes dit nou uitlokten of niet. Als Surinaamse moeder ben ik vast te preuts, maar ik erger me soms ook aan de te uitdagend geklede blondines die je overal in de stad tegen komt. De goede niet te na gesproken, zou Ma zeggen.

Café Lindenboom, voorheen Don Julio, is stukken minder gezellig en minder druk bezocht, dan toen wij hier regelmatig kwamen eten en veel bekenden ontmoetten. Hilletje vergastte mij nog een op een smeuïge roddel over de slinkse coupe van de eigenaar die Don Julio er uitwerkte en de volgende avond onder een andere naam heropende met het voltallige personeel. dat hij had weggekocht.”Kijk, daar zit hij!” wijst zij mij aan. Wij vinden dat hij er onsympathiek uitziet. En de kaart biedt ook niet alle vermelde gerechten. De crêpes suzettes, met ijs, de enige twee desserts, zijn bijvoorbeeld al niet voorradig, “want er is geen melk”, luidt het excuus.
“Dan gaan we de volgende keer naar het Pannenkoekenhuis!” zegt Hil brutaal.
Zij hebben overigens wel lekkere koffie. “Uit een machine!” zegt Hil informatief.
En Krieltje vermaakt ons met verhalen over haar donderdagse dansavonturen.
We lachen wat af.

Asje was jarig en wij gingen bij haar eten, rijst met pom en gemengde groenten, rijpe bananen en zuurgoed. Fritz was er ook met bijna hetzelfde bloemstukje als wij, paarse orchideeën in een mandje met groene bladeren. Wim moest lachen: ” Ik aarzelde nog tussen beide.”

De maandelijkse literaire avond van de Schrijversgroep77 is mager bezocht, hoewel ik samen met Nelius Codrington en ingeleid door Sombra, de zelfbenoemde Prins van Coronie, mijn praatje moet houden. Maar wel begrijpelijk, twee dagen geleden zat iedereen al bij Michel Slory, en dan nog een keer.... Toch zijn de weinigen wel geïnteresseerd in mijn verhaal en dvd van het HIV/AIDStheater en stellen de nodige vragen.
Codrington haakt echter af. Hij praat niet voor een handjevol toehoorders, terwijl ik juist van mening ben, dat ik ook voor drie aanwezigen mijn verhaal moet houden. Want dat zijn de echte belangstellenden.
Wim Veer van “Awari en de kip”, een kinderboekje, dat ons veel plezier bezorgde, vertelt dat hij vroeger op de Stähelinschool. een schoolvriendje had, met wie hij altijd door de Prinsessestraat naar huis liep, hij woonde aan de Schietbaanweg,en die Wim Tjong-Ayong heette. Hij is verrast als ik zeg, dat dit mijn overleden broer is. Het lijkt wel of wij hier nog steeds bekend zijn. Zelfs na al die jaren, hoor je nog dagelijks: “Ben je een zusje van...? Ben je de dochter van...?  Woonde je vroeger in de....”.
Dat is hartverwarmend. Niet zo anoniem als meer dan 50 jaar elders.
cat 290409 
Lees meer...
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl