powemacatlog.punt.nl
gods akker

Godsakkers

Begraafplaatsen hebben op mij een magische aantrekkingskracht.

Ik zoek ze op waar ik ook ben, in binnen- of buitenland, om de serene sfeer,

de rust die zij uitstralen. En de geschiedenissen die zij vertellen.

Al is het maar een zinnetje: “zij was mijn liefste”

Voor opa, “die de zon kon laten schijnen en ondergaan”

Of alleen maar de leeftijd, “net twee jaar”

Of “in de bloei van zijn leven weggerukt, 21 jaar”

Of een echtpaar, dat samen de dood vond. Wat een tragisch, romantisch lot.

Ik slenter langs de grintpaden die de goed onderhouden grafstenen,

opgefleurd met bloeiende plantjes, verbinden. Boven mijn hoofd wuivende treurwilgen

of statige frisgroene kastanjebomen. Je kunt bijna de geest van de overledenen horen

fluisteren. Zouden zij elkaar kennen, vraag ik mij af. Een ontmoetingsplaats voor

verwante zielen.

Het mooist vond ik het oude rustieke begraafplaatsje in de Ardennen, waar wij

vlakbij kampeerden. De rechtopstaande stenen met oude kruizen waaronder de namen

in prachtig gebeitelde letters. Ik maakte foto’s die ik op de omslag van mijn poëziebundel

wilde plaatsen.

Onderweg op reis stoppen wij vaak langs de weg om even de vredige rustplaatsjes

te betreden.

Alsof je Gods adem over je heen voelt als een zachte mantel.

 

Mijn eigen Hernhutter godsakker, zo prachtig genaamd, in Zeist met de

liggende stenen, bracht mij in vervoering.

Ik ontdekte het graf van mijn favoriete leraar Charles Gullith, die mij

zoveel discipline bijbracht, maar ook zoveel aandacht voor de boeken

van de bijbel, de gezangen uit het liedboek, die ik nog steeds hoor.

En die kleine verscholen begraafplaatsjes tegen de berghellingen

van de Andes.Met hun simpele kruisen. De opeengestapelde graven in

La Paz, met achter de glazen ruitjes een oude foto, een verdord boeket

Ontroeren mij even zeer.

Ik ontdekte op de begraafplaats van Joden Savannah, aan de Surinamerivier,

de grafstenen van mijn voorouders Henriquez de Granada. De laatste telg,

mijn grootvader Samuel, stierf in het concentratiekamp Theresienstadt in 1944.

Van hem rest ons geen graf om te bezoeken, mijn handen te laten rusten op de grijze steen,

warm in de middagzon.

Cat 28/7 2010

























 

 

 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl