powemacatlog.punt.nl
Het Witte Huis

Het Grote Witte Huis

Zo vaak ik kan, rijd ik langs het Grote Witte Huis in de Prins Hendrikstraat. Hier ben ik opgegroeid, zette ik mijn eerste stapjes, speelde ik in het schelpenzand van de grote tuin, plukte ik bloemetjes, gaf de kippen hun maaltje koren en luisterde ik over de schutting naar het fluitspel van baas Snijders die achter ons woonde.

"Niet op blote voeten!" waarschuwde mijn vader, die in het ziekenhuis aan de overkant werkte, maar wij waren al weg om te vliegeren met de jongens uit de Julianastraat,

"Kot'ing!"riepen we als de vlieger met haar staart vol scheermesjes het touw van de ander naderde:en
"A e kanka..." wanneer de losgesneden vlieger dronkemansbuitelingen maakte. En dan sprintten we naar de andere straat, want dit was onze buit.  September, wat een heerlijke maand.

Mijn broertje slofte door het zand en moest de sika's uit zijn tenen laten peuteren. "Ik heb je gewaarschuwd", zei Pa terwijl Ma met de verhitte naald de voeten bewerkte.

Soms speelde ik liever met mijn poppen op het grote achterbalkon. De dames Bailey naast ons waren modiste en ik mocht zakken vol prachtige lapjes ophalen, waar ik poppenkleren van knutselde. Uren was ik daar zoet mee. Om daarna weer wild met de broertjes te stoeien.

"Ga jij in de goal staan!" riepen zij, als ik ook wilde voetballen. Of we trokken lijnen op het erf om dyul te spelen.Watervlug renden we over de vakken heen en weer. De buurjongens kwamen ook meedoen.

Het Witte Huis betekende alles voor ons. Een veilige haven, een geheimzinnig paleis vol spannende hoekjes, Een gezellige speelplek met het balcon vol banken, met kleppen, waar je je onder kon verschuilen. Pa ging er dan languit op liggen en deed alsof hij ons geklop niet hoorde.

Als het regende kletterde het behaaglijk op de zinken daken naast onze kamertjes, de zolder had leien als dakbedekking, maar die gaven een ander geluid, en dan kon je heerlijk slapen.

Ma stond in de grote keuken te bakken en te braden en wij probeerden alles te proeven. Zij stuurde ons naar het erf om groenten te plukken. "Ook sebiyari en een paar pepers!" Zaterdags zocht zij een kip uit om te slachten. Ik wees die aan. "Die niet...." Zij lachte mij toe. "Oke, die nog niet". Zij wist dat de kippen mijn speelkameraadjes waren en namen hadden.

Toen wij vijftien jaar later met z'n vieren naar Nederland vertrokken om te studeren, deed mijn vader het Witte Huis van de hand. Het was te groot voor hem en Ma en mijn kleine zusje. Tranen met tuiten huilden wij, toen wij het hoorden. "Waar moeten wij nu wonen..."  Weemoedig dachten wij aan de grote zolder, waar wij de was op hingen en ons verstopten.
Aan de "koep" onder de trap, waar de kratten soft stonden, die je met een spijker open kon maken, als je dorst had.
Aan de kamertjes onder het huis, waar troep II, de Oranjedassers, hun padvinderijbijeenkomsten hield en waar Pa Oubaas van was. We kenden al die heren, die op zaterdagmiddag op de fiets aan kwamen rijd.

Mijn ouders verhuisden naar een nieuw stenen huis, twee percelen eerder in de straat,maar dat werd nooit ons eigen huis, al kregen wij er allemaal een kamer. Je bleef er op bezoek komen. En 'snachts droomden wij van de poort opzij van het huis, waar je doorheen rende onder de frangipaneboom, om niet de brandrupsen op je hoofd te voelen vallen. Nooit zag ik daar een mooie vlinder uit komen met net zulke prachtige zwart en geel en groene kleurtjes.

Het Witte Huis werd een bank, toen een hotel, een kunstacademie, steeds weer opnieuw beschilderd. Bij elke vacantie maakte ik andere foto's. Maar toen zij de balconnetjes dicht timmerden tot kamertjes, stroomden de tranen van mijn wangen.\
Hier stonden wij als kind naar Pappy te zwaaien als hij de ronde liep door het ziekenhuis, twee nonnetjes achter hem aan.
Na een Ministerie werd er nog een verbouwing begonnen, maar de laatste jaren staat het huis half verbouwd te verkrotten.
TE KOOP staat er op een bord.\
Eens de trots van meneer Durgaram, die het aan mijn vader verkocht, werd Het Witte Huis het vrolijke doktershuis in de straat.
Maar die tijd is voorgoed voorbij.

cat 7/10 010

 

 

 

 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl